Duyu bütünleme; beynin vücuttan ve çevreden gelen bilgileri algılayıp işleme sürecidir. Tuvalet ihtiyacını hissetmek ve dışkılama sürecini yönetmek de bu sistemin bir parçasıdır.

Bazı çocuklar bağırsaklarının dolduğunu geç fark edebilir veya dışkılama hissini rahatsız edici olarak algılayabilir. Bunun sonucunda dışkılarını tutma eğilimi gösterebilirler.

Duyusal hassasiyeti olan çocuklarda yalnızca tuvalet değil, günlük yaşamın birçok alanında zorluk görülebilir. Bazı çocuklar belirli yiyeceklerin tadı, kokusu veya dokusu nedeniyle seçici beslenebilir; bazıları uykuya geçmekte zorlanabilir. Parlak ışıklardan, yüksek seslerden, saç kesiminden, diş fırçalamadan veya bazı kıyafetlerin dokusundan rahatsız olabilirler. Bazı çocuklar ise tam tersine sürekli hareket etme, dönme, zıplama, sıkılma veya yoğun duyusal deneyimler arama eğiliminde olabilir.

Bu özellikler tuvalet alışkanlıklarını da etkileyebilir. Çocuk klozete temas etme hissinden, banyonun kokusundan, sifon sesinden veya dışkılama sırasında oluşan bedensel duyumlardan rahatsız olabilir. Bu nedenle tuvalete gitmekten kaçınabilir ve dışkısını tutabilir.
Dışkı tutuldukça bağırsakta daha uzun süre kalır, sertleşir ve dışkılama ağrılı hale gelir. Ağrı yaşayan çocuk sonraki dışkılamaları da ertelemeye başlayabilir. Böylece kabızlık giderek ağırlaşan bir döngüye dönüşebilir.

Her kabızlığın nedeni duyu bütünleme sorunu değildir elbette. Ancak uzun süren kabızlıkla birlikte seçici beslenme, uyku sorunları, belirgin duyusal hassasiyetler, ışık veya sese aşırı tepki, bazı dokulardan kaçınma ya da yoğun hareket arayışı gibi belirtiler varsa duyusal etkenler de değerlendirilmelidir.