Depresyon

"Ben sevilmeye değer değilim."
"Ben başarısızım, yetersizim."
"Zaten beni terk ettiler çünkü ben kötü biriyim."

Depresyon, bir kayıptan sonra ortaya çıkar. Bu kayıp bir kişinin ölümü, bir ilişkinin bitmesi ya da hayal kırıklığı olabilir. Kişi, kaybettiği şeyi tam olarak fark edemez ama onun yokluğunu derinden ve kızgın halde hisseder. Ancak bu öfkeyi dışa vurmak yerine kendine yöneltir. Bu yüzden depresyondaki kişi kendini suçlu, değersiz ve mutsuz hisseder.

Depresyon dışarıdan çoğu zaman görülmez; ama kişi onu her an üzerinde taşır. Sanki görünmez bir yük omuzlarına çökmüş, her adımına eşlik ediyor gibidir. Evdeki çiçekleri sulamak, çocuğuyla ilgilenmek, bir şeyler yemek, alışverişe çıkmak, yürümek ya da sabah yataktan kalkmak gibi en sıradan işler bile bu yükle birlikte ağırlaşır. Çevresindekiler kişiyi her zamanki işlerini yaparken görür; oysa o, her birini olağandan çok daha fazla çaba harcayarak yapmaktadır.

Bu nedenle depresyon bir tembellik, isteksizlik ya da "biraz kendini toparla" ile geçecek bir hâl değildir. Kişinin kendine yönelttiği suçluluk ve değersizlik duyguları bu yükü daha da ağırlaştırır. Yaşanan kayıpla ilgili duyguların fark edilmesi, anlaşılması ve paylaşılması iyileşmenin önemli bir parçasıdır. Bu duygular uzun süredir devam ediyor ve günlük hayatı zorlaştırıyorsa bir ruh sağlığı uzmanından destek almak önemlidir.